கலக்கம்

கடுகடுப்பாய் சில நொடிகள்,
காய்ந்து போகும் சில நொடிகள்,
கற்பனைகள் களவாடும், காட்சிகளில் சிலநொடிகள்,
கடிந்துகொண்ட சிலநொடிகள்,
வெடிந்துரைந்த சிலநொடிகள்,
வாழ்க்கையே வீணென, வெறித்து நின்ற சிலநொடிகள்,
வேதனைகள் ஒன்றுமில்லை. வீழ்சிகள் ஏதுமில்லை.
காரணம் தோன்றவில்லை. கண்களில் ஏன் சாரல் மழை!

என்னைக் காணவில்லை

கண்களில் நீ
கருத்தினில் நீ
சிந்தையில் நீ
சிரிப்பினில் நீ
சொந்தமும் நீ
சொர்க்கமும் நீ

சொல்லடி பெண்ணே,
நான் இங்கு எங்கே?

திட்டமிடும் விழிக்கணைகள்

காவியமோ, ஓவியமோ,
கண்ணகியின் கார்ச்சிலம்போ,
பாற்குடமோ, போர்க்கலமோ,
பேரழகுப் பெட்டகமோ?
வட்டமிடும் விழிக்கணைகள்
திட்டமிட்டுக் கொல்லுதடி!

உன் சிரிப்பினில்

நெருப்பு மட்டுமல்ல,
சிரிப்பும் சுடுமென உணர்ந்தேன்.
பேய்ப்பெண்ணே, நீ என்னைப் பிரிந்தபின்!

உம்

'உம்'மென்று சொல்லடி.

உள்நெஞ்சை உதறிக் கொடுத்துவிட்டு,

உயிர் மாய்த்துக்கொள்வேன் நான்! 

உயிரோடு உயிராக

உயிர் போகும் தருணத்தில்
உன்னோடு நானிருந்தால்
விண்ணோடு செல்லாமல்
உன் விழியோடு உறைந்திடுவேன்!

சர்க்கரைப் பெண்

சர்க்கரைப் பெண்ணே,

உன்மீது எறும்புகள் மொய்க்காததும்

அதிசயம்தான் !